Kaplica Św Rocha widok od ulicy olsztyńskiej

Kaplica Cmentarna pod wezwaniem świętego Rocha, pozostałość po XVIII-wiecznym cmentarzu dżumowym, wybudowana została w 1711 roku.
Była budowlą wotywną, postawioną w podzięce za ustanie epidemii dżumy. W istniejącym do wojny barokowym ołtarzu znajdowały się obrazy z wizerunkami patronów chorób zakaźnych: św. Rocha, Rozalii i Sebastiana.


Kaplicę postawiono na planie wydłużonego prostokąta, we wnętrzu arkadami wydzielono prezbiterium, nawę i kruchtę. Pod koniec XIX w. była restaurowana, a w 1920 r. dobudowano, po obu jej stronach, od północy i południa, kostnicę i przedsionek. W nawie i prezbiterium zachowało się XVIII-wieczne pozorne sklepienie kopulaste, pozostałe pomieszczenia mają późniejsze stropy (1894 i 1920). Od strony zachodniej przetrwały drzwi z 1711 roku z dawnymi okuciami i zamkiem (pierwotne wejście do kaplicy). Nad nimi w szczycie nadwieszona jest drewniana sygnaturka. Po II wojnie światowej kaplica nie spełniała żadnych funkcji.